Jak wszystko się wydarzyło?
Wigilia zaczęła się jak każda inna, ale wkrótce mój mąż zniknął bez wyjaśnienia.
Następnego ranka wrócił z małą dziewczynką w objęciach, a wraz z nią przyniósł tajemnicę, która wstrząsnęła naszą rodziną.
To, co wydarzyło się w ubiegłą Wigilię, na zawsze mnie zmieniło.
Było ciężko przez jakiś czas, ale w ostatecznym rozrachunku była to cenna lekcja.
Miałam wtedy 32 lata. Moje chłopaki, Ryan i Liam, mieli odpowiednio 7 i 5 lat. Życie rodzinne, jakie wiedliśmy, dalekie było od ideału, ale zawsze wierzyłam, że mój mąż, James, i ja potrafimy to wszystko zorganizować.
Byliśmy małżeństwem od dziewięciu lat, a ja zawsze sądziłam, że mamy mocne fundamenty. To było tak, dopóki nie nadeszła Wigilia ubiegłego roku, kiedy wszystko się zawaliło.
Większość mam pewnie się ze mną zgodzi, że moim celem zawsze było uczynienie świąt magicznymi dla moich chłopaków, a ubiegły rok nie był wyjątkiem.
Cały dzień poświęciłam na przygotowania, aby nasza rodzina mogła cieszyć się wspaniałą Wigilią.
Ugniotłam pyszny obiad i upiekłam ciasteczka dla Świętego Mikołaja.
Miałam najpiękniejsze filmy świąteczne oraz nowe piżamy dla dzieci ready.
Tradycją było, że chłopcy szykowali się do snu po obejrzeniu kilku filmów, a James zazwyczaj czytał im bajkę.
To było proste, ale idealne.
Jednak coś wydawało się inne.
James nie był najbardziej zaangażowanym ojcem w rodzinie, ale w ubiegłym roku było gorzej.
Większość dnia spędzał przyklejony do telefonu, krążąc po kuchni, jakby czekał na jakąś złą wiadomość.
Pytałam go kilkakrotnie, co się dzieje, ale zawsze odpowiadał: „Sprawy w pracy.”
Frustrujące, ale nie całkowicie niezwykłe jak na Jamesa.
Miałam nadzieję, że uspokoi się, gdy dzieci będą gotowe na swoją dobranockę.
Około godziny 19, właśnie kiedy kończyłam wykładać szynkę, założył płaszcz i mruknął: „Zapomniałem o czymś. Zaraz wrócę.”
„Zaraz wrócisz?” zapytałam, stojąc tam z talerzem w dłoniach i sceptycznym wyrazem na twarzy.
„To Wigilia, James. Chłopcy oczekują, że będziesz tutaj na filmy i na waszą tradycję.”
„Będę szybki,” odpowiedział, już w połowie drogi do drzwi.
Początkowo chłopcy nie zauważyli, że taty nie ma.
Byli zbyt zajęci dyskusją o tym, czy renifery Świętego Mikołaja mogą latać bez skrzydeł po obejrzeniu pewnej sceny w jednym z moich ulubionych filmów.
Ryan uważał, że to była „specjalna nauka”, podczas gdy Liam nalegał, że to magia.
To były jedno z tych magicznych momentów, w których pragniesz, aby czas mógł stanąć w miejscu, ponieważ ich radość była tak czysta.
Chociaż lepiej by było, gdyby ich tata był obecny.
Obejrzeliśmy wszystkie filmy, a około godziny 21 położyłam ich do łóżka.
Oboje prosili o bajkę od taty, ale obiecałam, że przeczyta im następnym razem.
Północ przyszła i odeszła.
Jamesa nie było, a mimo mojej złości zaczęłam się martwić.
Przecież mówił, że wróci szybko.
Jednak moje połączenia szły na pocztę głosową, a SMS-y nie były nawet odczytywane.
Musiałam sprzątnąć resztki szynki i ogarnęłam moje już czyste kuchnię (sprzątałam podczas gotowania), aby powstrzymać narastającą panikę.
Co gdyby coś mu się stało?
Po włożeniu prezentów chłopców pod choinkę usiadłam na kanapie i starałam się skupić na jakimś losowym programie w telewizji, czekając.
Lecz nie wiedziałam właściwie, na co czekam.
Może za chwilę wejdzie, albo przyjadą policjanci.
Z pewnością musiałam na chwilę zasnąć, bo obudził mnie dźwięk skrzypiących drzwi.
Kiedy spojrzałam na zegarek, była 6:00.
Za ułamek sekundy poczułam ulgę, widząc go żywego i w dobrym stanie.
Jednak, gdy stał w progu, wyglądał jak po przejściu tornada.
Jego płaszcz był pomięty, włosy w nieładzie, a oczy czerwone od zmęczenia.
To, co sprawiło, że podskoczyłam z kanapy, to… mała dziewczynka w jego objęciach.
Nie mogła mieć więcej niż trzy lata, z łzami na policzkach i lalką mocno przyciśniętą do piersi.
Patrzyła na mnie przez chwilę, zanim schowała twarz w ramieniu Jamesa.
Moje oczy poszerzyły się, a w gardle poczułam ścisk.
„James,” szepnęłam, całkowicie załamana.
„Czyje to dziecko?”
Na początku się nie odezwał.
Wszedł do salonu i postawił dziewczynkę na kanapie, jakby to było zupełnie normalne.
„Porozmawiaj ze mną,” wymusiłam na sobie spokojny ton, aby nie obudzić dzieci.
„Przepraszam,” wymamrotał.
„Przepraszam?” odparłam, zbyt głośno, i mimowolnie poderwałam się.
„Byłeś nieobecny przez całą noc, a wracasz z dzieckiem? Wyjaśnij. Teraz.”
Otworzył usta, a ja przysięgam, że nie wiedziałam, co zrobić, jeśli znowu padnie słowo „przepraszam”.
Wtedy Ryan i Liam wdarli się do salonu.
„Mamo! Tato! Czy możemy otworzyć nasze prezenty?!” krzyczeli, biegnąc do choinki.
James zamknął usta i uniknął mojego wzroku, aby skupić się na chłopcach.
„Cześć, chłopcy! Wesołych Świąt! Tak, otwórzcie je, niech Ellie też się dołączy!” powiedział z entuzjazmem, popychając dziewczynkę w stronę dzieci.
Moją szczęką opadła, gdy przekazał jej jedną z paczek, które przygotowałam pod choinkę.
Zwykle chowałam prezenty chłopaków w szafie, aż pójdą spać, a „Święty Mikołaj przyjdzie”.
Jak mogłam nie zauważyć, że jedna z paczek jest bez imienia?
Aha.
Bo byłam rozproszona jego nieobecnością.
Czy to wszystko było zaplanowane?
Gotowałam się z gniewu, ale nie miałam serca, by zepsuć moim synom poranek świąteczny, więc wstrzymałam złość.
Na szczęście chłopcy nie zauważyli niczego nietypowego, chociaż czułam, jak ciekawskie spojrzenie Liama przeskakuje między dziewczynką, jego tatą a mną.
Jednak postarałam się uśmiechać sztucznie i udawać, że wszystko w porządku.
Mała dziewczynka wyciągnęła różowego misia z paczki i się rozproszyła.
Moi synowie również byli podekscytowani swoimi zabawkami, więc złapałam męża za ramię i pociągnęłam go do kuchni.
„Zacznij mówić,” powiedziałam, krzyżując ramiona.
„Kim ona jest?”
Westchnął, pocierając twarz tak, jakby to on miał trudny dzień.
<p„Jak powiedziałem wcześniej, nazywa się Ellie,” powiedział.
„Jest… moją córką.”
„Twoją co?” zapytałam, wściekła.
„Moją córką,” powtórzył, cicho tym razem.
„Jej mama, Clara, zmarła dwa dni temu. Nie miałem wyboru. Clara ma siostrę, Erin, która nie mogła zająć się dziewczynką. Nikt inny się nie zgłosił, więc Ellie będzie mieszkać u nas przez jakiś czas.”
„Przepraszam?”
„Przykro mi, Norah. Ale to moja córka, i wiem, że zajmie to czas, ale wiem, że ją też pokochasz. Wygląda dokładnie jak nasze dzieci i teraz potrzebuje mamy,” kontynuował James, ale ja nie słuchałam.
Wszystko wiruje.
Clara była jego byłą dziewczyną.
Byli razem przez wiele lat przed tym, jak James i ja w ogóle się poznaliśmy, ale ledwo słyszałam o jej imieniu.
A teraz, nagle, nie żyła, a on miał córkę.
Trzyletnią córkę.
Nie byłam matematykiem, ale nie było tu żadnego błędu.
Chciałam krzyczeć, rzucić czymś, sprawić, by poczuł choćby ułamek zdrady, która zalewała mnie.
Byłam na skraju łez, ale chłopcy wpadli do kuchni, domagając się śniadania.
Więc zamiast tego, by się rozpaść, trzymałam się dla nich.
Reszta dnia Bożego Narodzenia była surrealistyczna, jakbym chodziła na autopilocie, a moje życie rozwijało się z daleka, podczas gdy uśmiechałam się i śmiałam z Ryanem i Liamem.
James zachowywał się, jakby właśnie nie zdetonował bomby w naszych życiu.
Grał z chłopcami i starał się włączyć Ellie, ale unikał odpowiedzi, gdy Liam pytał, kim ona była.
Mała dziewczynka też była nieśmiała.
Prawie nic nie mówiła, a gdy to robiła, to tylko do Jamesa.
Była bezpieczna przy nim… co oznaczało, że musiał być częścią jej życia… w jakimś stopniu przynajmniej.
Tego wieczoru, gdy chłopcy w końcu zasnęli, zamknęłam się w łazience i pozwoliłam łzom płynąć.
Mężczyzna, którego uważałam za znającego mnie, był oszustem, a życie, które sądziłam, że zbudowaliśmy, okazało się kłamstwem.
Nawet jeśli potrafiłam zrozumieć, dlaczego przyprowadził swoje dziecko po śmierci matki, nie mogłam pojąć jego bezczelności.
Czy myślał, że po prostu zostanę mamą dla dziecka z jego romansu?
Że nic się nie zdarzy po tym ujawnieniu?
Inna kobieta, być może lepsza kobieta, by to zrobiła, ale nie ja.
W tygodniu pomiędzy świętami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem przemyślałam swój plan.
Wzięłam chłopców do mojej mamy na kilka dni, podczas gdy realizowałam sprawy, które zaplanowałam: spotkanie z prawnikiem, przeniesienie pieniędzy na osobne konto i poszukiwanie mieszkań.
Pewnego późnego popołudnia wróciłam do domu i usłyszałam Jamesa biorącego prysznic.
Ellie spała w naszym łóżku i nie przeszkadzało mi to, bo dawało mi szansę przyjrzeć się telefonowi Jamesa.
Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
W jego telefonie, czarno na białym, znalazłam wszystkie dowody, jakich potrzebowałam, żeby potwierdzić jego niewierność.
Mój prawnik poprosił, żebym je znalazła.
Znalazłam także dane kontaktowe Erin i zapisałam je w swoim telefonie.
Wyszłam ponownie na kilka innych spraw i zadzwoniłam do Erin z samochodu.
Wyjaśniłam, kim jestem i co potrzebuję wiedzieć… ku mojemu zaskoczeniu Erin była w szoku.
Okazało się, że James nie powiedział nikomu, że jest żonaty i ma dwóch synów.
„On i Clara mieli tak chaotyczny związek, że nie interesowałam się nimi, dopóki Ellie się nie urodziła,” wyjaśniła Erin.
„Ale James nie był zadziorny w życiu Ellie, mimo że ta dziewczynka go kochała.”
„Słuchaj,” westchnęłam.
„Muszę tylko wiedzieć, prawda, że nie mogłaś zająć się dziewczynką.”
„Co? Powiedział, że nie mogłam zająć się moją Ellie?” zapytała Erin, jeszcze bardziej w szoku.
„Nie mogę w to uwierzyć. Przyszedł do mnie, po tym jak nawet przegapił pogrzeb mojej siostry, i zrobił wielką rzecz z braniem córki, aby zachować jakąś część pamięci Clary. Nie wiedzieliśmy, co robić, a on jest jej ojcem, więc pozwoliliśmy mu ją zabrać.”
Wyglądało na to, że mój mąż kłamał wszystkich.
„Dobrze, Erin,” przerwałam jej wywodowi.
„Mam plan.”
—
Na Nowy Rok wszystko, co zaplanowałam, już było w ruchu.
Nawet skłamałam i zaczęłam lepiej traktować Ellie.
Na tyle, że James myślał, że mu wybaczyłam i zostanę mamą tej dziewczynki.
Nawet poprosił mnie, żebym zajęła się nią, gdy wyszedł na ostatnie zakupy.
To było idealne.
Spakowałam swoje rzeczy i rzeczy chłopców.
Zostawiłam list swojemu przyszłemu eks mężowi na blacie kuchennym.
„James,
Nie zamierzam pozwolić ci zajechać mnie lub naszych synów w dół.
Rozwodzę się z tobą i postaram się o wyłączną opiekę.
Nawet Ellie zasługuje na więcej niż ty.
Zostawiam ją u jej ciotki, a wątpię, że będziesz mógł ją odwiedzać po wszystkich swoich kłamstwach.
Nie kontaktuj się ze mną, chyba że przez mojego prawnika.
Mam nadzieję, że podoba ci się porządkowanie swojego bałaganu.
Wesołych Świąt.”
Kiedy James wrócił do domu tej nocy do pustego domu, ja już dawno zniknęłam.
Nie spojrzałam za siebie.