Ostatnie dni w moim raju
Kiedy mój syn zadzwonił po raz trzeci tego ranka, koń załatwiał swoje potrzeby w moim salonie. Obserwowałem to przez ekran telefonu z mojej suite w Four Seasons w Denver, sącząc szampańskie napoje, podczas gdy Scout, mój najbardziej kapryśny ogier, zrzucił walizkę Sabrina z boku. Moment był wręcz doskonały—naprawdę boski.
Jednak zacznijmy od początku tej całej pięknej katastrofy.
Sen, który spełniłem sam
Trzy dni temu żyłem moim marzeniem.
W wieku sześćdziesięciu siedmiu lat, po czterdziestu trzech latach małżeństwa z Adamem oraz czterdziestu latach pracy jako starszy księgowy w Henderson and Associates w Chicago, w końcu znalazłem spokój. Adam odszedł dwa lata temu. Rak zabrał go powoli, a potem nagle, i wraz z nim zniknęł mój ostatni powód, by znosić hałas miasta, niekończące się żądania, przytłaczające oczekiwania.
Ranczo w Montanie rozciągało się na osiemdziesięciu akrach wspaniałego Bożego stworzenia. Góry malowały horyzont na purpurowo o zachodzie słońca. Moje poranki zaczynały się od mocnej kawy na okrągłym ganku, gdy patrzyłem, jak mgła unosi się z doliny. Trzy moje konie—Scout, Bella i Thunder—pasły się na łące. Cisza tutaj miała głębię. Śpiew ptaków, wiatr przemycający się przez sosny, oddalony ryk bydła z sąsiednich farm.
To było to, o czym Adam i ja marzyliśmy, na co oszczędzaliśmy i planowaliśmy.
„Kiedy przejdziemy na emeryturę, Gail,” mawiał, rozkładając oferty rancz na naszym kuchennym stole, „będziemy mieli konie, kury i nie będziemy się niczym przejmować.”
Nie dotarł do emerytury.
Ale ja spełniłem to marzenie dla nas obojga.
Jednak telefon, który zburzył mój spokój, zadzwonił we wtorek rano. Muckałem w stajni Belli, nucąc starą piosenkę Fleetwood Mac, gdy mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawiła się twarz Scotta, z profesjonalnego zdjęcia, którego używał w swojej działalności nieruchomości w Chicago. Fałszywy uśmiech i drogie zęby.
„Cześć, kochanie,” odpowiedziałem, opierając telefon na beli siana.
„Mamo, wspaniała wiadomość.”
Nawet nie zapytał, jak się czuję.
„Sabrina i ja przyjeżdżamy na ranczo.”
Moje serce się ścisnęło, ale starałem się nie zdradzić swojego niepokoju.
„Oh? Kiedy planujecie?”
„W ten weekend. I wiesz co—rodzina Sabriny nie może się doczekać, aby zobaczyć to miejsce. Jej siostry, ich mężowie, kuzyni z Miami. W sumie dziesięć osób. Masz tyle pustych sypialni, nieprawdaż?”
Widły wypadły mi z rąk.
„Dziesięć osób? Scott, nie sądzę—”
„Mamo.”
Jego głos przybrał ten protekcjonalny ton, który opanował od chwili, gdy zarobił swoją pierwszą milion.
„Krążysz po tym wielkim miejscu sama. To niezdrowe. Poza tym, jesteśmy rodziną. O to chodzi w ranczu, prawda? Spotkania rodzinne. Tata by tego chciał.”
Manipulacja była tak płynna, tak wyćwiczona. Jak mógł przywołać pamięć Adama w związku z tą inwazją?
„Pokoje gościnne nie są tak naprawdę przystosowane do—”
„Więc je przystosuj. Jezu, mamo, co jeszcze masz do roboty tam? Karmić kury? Chodź. Będziemy tam w piątek wieczorem. Sabrina już o tym napisała na Instagramie. Jej obserwatorzy są podekscytowani, by zobaczyć ‘autentyczne życie na ranczu.’”
Zaśmiał się, jakby wygłosił coś błyskotliwego.
„Jeśli nie możesz tego znieść, może powinnaś pomyśleć o powrocie do cywilizacji. Kobieta w twoim wieku sama na ranczu—nie jest to zbyt praktyczne, prawda? Jeśli ci się nie podoba, po prostu spakuj się i wróć do Chicago. My zajmiemy się ranczem za ciebie.”
Rozłączył się, zanim zdążyłem się odezwać.
Stałem w stajni z telefonem w ręku, gdy słowa ciężko opadły na mnie jak całun.
Zajmiemy się ranczem za ciebie.
Pycha, roszczenia, ta zwykła okrucieństwo.
Wtedy Thunder zarżał z boksu, przerywając moją odrętwienie. Spojrzałem na niego, czując, jak coś się w moim umyśle przekształca. Uśmiech pojawił się na mojej twarzy, prawdopodobnie pierwszy prawdziwy uśmiech od czasu rozmowy ze Scottem.
„Wiesz co, Thunder?” Rzekłem, otwierając drzwi do jego boksu. „Dajmy im prawdziwe życie na ranczu.”
Przygotowania
Spędziłem popołudnie w starodawnym biurze Adama, dzwoniąc. Najpierw do Toma i Miguela, moich pomocników ranczowych, którzy mieszkali w domku przy strumieniu. Byli z posiadłości już piętnaście lat, przyszli razem z nią, gdy ją kupiłem, i dokładnie rozumieli, kim stał się mój syn.
„Pani Morrison,” powiedział Tom, gdy wytłumaczyłem mu plan, jego spękana twarz wykrzywiła się w uśmiechu, „to będzie dla nas prawdziwa przyjemność.”
Następnie zadzwoniłem do Ruth, mojej najlepszej przyjaciółki od czasów college’u, która mieszkała w Denver.
„Pakuj się, kochanie,” powiedziała natychmiast. „Four Seasons ma specjalną ofertę w spa na ten tydzień. Zobaczymy cały show stamtąd.”
Przez następne dwa dni zapanował istny wir przygotowań.
Opróżniłem wszystkie wygodne pościele z gościnnych pokoi, wymieniając egipską bawełnę na szorstkie wełniane koce z apteczki stajennej. Dobre ręczniki schowałem. W sklepie campingowym w mieście znalazłem kilka urokliwych ręczników o szorstkiej teksturze.
Termostat w części gościnnej ustawiłem na przytulne pięćdziesiąt osiem stopni w nocy, siedemdziesiąt dziewięć w ciągu dnia. Problemy z klimatyzacją, twierdziłem. Stare ranczo, wiesz.
Jednak wisienka na torcie wymagała specjalnego timing.
W czwartek wieczorem, podczas instalowania ostatnich ukrytych kamer—niesamowite, co można zamówić na Amazonie z dwudniową dostawą—stałem w moim salonie i wizualizowałem całą scenę. Kremowe dywany, na które wydałem fortunę. Odrestaurowane vintage meble. Okna widokowe wychodzące na góry.
„To będzie idealne,” wyszeptałem do zdjęcia Adama na kominku. „Zawsze mówiłeś, że Scott musi się nauczyć konsekwencji. Uważaj to za jego kurs absolwencki.”
Przed wyjazdem do Denver w piątek rano, Tom i Miguel pomogli mi z ostatnimi szlifami. Doprowadziliśmy Scouta, Bellę i Thundera do domu. Były zaskakująco współpracujące, pewnie czując psoty w powietrzu. Wiadro owsa w kuchni, trochę siana rozrzuconego po salonie, a natura zrobi swoje. Automatyczne poidła, które założyliśmy, będą ich nawadniać. Reszta… no cóż, konie to konie.
Router Wi-Fi trafił do sejfu.
Basen—mój piękny basen nieskończoności z widokiem na dolinę—zyskał nowy ekosystem glonów i mułu stawowego, który hodowałem przez całe tygodnie w wiaderkach. Lokalny sklep zoologiczny był szczęśliwy, że podarował kilka tuzinów kijanek i kilka głośnych żab.
Gdy odjeżdżałem od rancza o świcie, moje serce było lżejsze niż kiedykolwiek. Za mną Scout badał kanapę. Przede mną leżał Denver, Ruth i miejsce na widowni do jedynego w swoim rodzaju pokazu.
Przybycie
Ruth otworzyła butelkę szampana akurat w momencie, gdy BMW Scotta wjechało na moją posesję. Siedzieliśmy w apartamencie Four Seasons w Denver, otworzyliśmy laptopy na wiele strumieni kamer, a taca z posiłkami rozproszona wokoło nas, jakbyśmy prowadzili jakiś smakowity militarny plan—co, w pewien sposób, robiliśmy.
„Zobacz na buty Sabriny,” Ruth wyszeptała, wskazując na ekran. „Czy to Christian Louboutin?”
Potwierdziłem, obserwując, jak moja synowa wędruje przez żwir w pięciocalowych obcasach.
„Osiemset dolarów, które ma się z autentycznym błotem Montany.”
Konwój za samochodem Scotta był lepszy niż się spodziewałem. Dwa wynajęte SUV-y i sedan Mercedesa. Wszystko w nienagannym stanie, miasta nagle miały doświadczać swojego najgorszego koszmaru.
Przez kamery zliczyłem głowy. Siostry Sabriny, Madison i Ashley. Ich mężowie, Brett i Connor. Kuzyni Sabriny z Miami, Maria i Sophia oraz ich chłopcy, których imion nigdy nie zadałem sobie trudu do nauczenia. A matka Sabriny, Patricia, która wyszła z Mercedesa, nosząc, jak się wydawało, białe lniane spodnie.
Białe lniane spodnie na ranczu.
„Gail, absolutna geniusz,” Ruth szepnęła, ściskając mnie za ramię, gdy obserwowaliśmy ich podejście do drzwi.
Scott szukał klucza zapasowego, o którym mu wspomniałem, tego pod ceramiczną żabą, którą Adam zrobił na swojej lekcji ceramiki. Na chwilę poczułem ułamek nostalgii. Żal?
Jednak natychmiast usłyszałem głos Sabriny przez mikrofon kamery zewnętrznej.
„Boże, jaka tu brzydka woń. Jak twoja matka to znosi?”
Cień nostalgii zniknął.
Scott otworzył drzwi frontowe i magia zaczęła się.
Krzyk, który wydobył się z ust Sabriny, był tak donośny, że mógłby rozbić kryształ w trzech powiatach. Scout zajął idealną pozycję w przejściu, majestatycznie machając ogonem, gdy zostawił świeżą kupkę obok mojej perskiej wycieraczki. Ale to Bella, która stała w salonie, jakby była jego właścicielką, spokojnie żując jedwabny szalik Sabriny, który wypadł z jej bagażu, naprawdę dopełniła sceny.
„Co do cholery?!”
Natychmiastowa powaga Scotta wyparowała.
Thunder wybrał ten moment na to, by ujawnić się z kuchni, przewracając ceramiczny wazon, który Adam zrobił na nasze czterdzieste urodziny. Rozbił się o drewnianą podłogę, a mnie zdziwiło, że nie nawet nie drgnąłem.
Rzeczy były po prostu rzeczami.
To… to było bezcenne.
Pierwsza noc
Trzy następne godziny były lepsze niż jakikolwiek program reality TV, jaki kiedykolwiek stworzono.
Brett, próbując grać bohatera, postanowił wziąć za grzywę Scouta, by go wyprowadzić. Scout, obrażony takim familiarnym podejściem, natychmiast kichnął całą zawartość na koszulę Armaniego Bretta. Connor próbował przegonić Bellę miotłą, ale ona zinterpretowała to jako grę, chaotycznie goniąc go dookoła stołu kawowego, aż wdrapał się na kanapę, wrzeszcząc jak dziecko.
Jednak tenis jewel tego popołudnia miała wtedy Maria. Myślę, że tak miał na imię jej chłopak, odkrył basen.
„Przynajmniej możemy popływać,” ogłosił, już zdejmuje koszulę, kierując się ku patio.
Ruth i ja przysunęłyśmy się naprzód z oczekiwaniem.
Krzyk, gdy zobaczył zielony, żabi staw, którym niegdyś był mój piękny basen nieskończoności, był tak wysokotonowy, że Thunder w domu odpowiedział rżeniem. Żaby, które sprowadziłem, śpiewały pełnym głosem, tworząc symfonię, która sprawiłaby, że Beethoven by płakał. Zapach, wyobrażam sobie, był wspaniały.
„To szaleństwo!” Sophia lamentowała, próbując złapać sygnał telefoniczy w salonie zwiastunowych, jednocześnie unikając końskich odchodów. „Nie ma Wi-Fi, żadnej obsługi komórkowej. Jak mamy… Na moim Gucci jest końskie gówno!”
W międzyczasie Sabrina zamknęła się w łazience na parterze, dramatycznie płacząc, podczas gdy Scott stukał w drzwi, błagając ją, by wyszła i pomogła. Patricia krążyła wokół, rozmawiając przez telefon, najwyraźniej próbując zarezerwować hotele.
„Powodzenia z tym,” wymamrotałem, wiedząc, że najbliższy przyzwoity hotel jest dwie godziny drogi, a w miasteczku jest rodeo w ten weekend. Wszystko będzie zajęte.
Gdy słońce zaczynało zachodzić, rzucając złote światło na moje monitory, rodzina zdołała zebrać konie na tylnym tarasie, ale nie mogła wymyślić, jak sprowadzić je z powrotem na pastwisko. Konie, mądre jak były, odkryły poduszki mebli zewnętrznych i miały wspaniały czas, rozrywalając je.
Scott znalazł zapasy awaryjne w spiżarni. Puszki fasoli, instant owsiankę i proszek mleczny. Takie same zapasy, na których żyłem przez tydzień, gdy pierwsze przeprowadziliśmy się na ranczo, a burza śnieżna odcięła nas od miasta. Ale dla tej grupy, można by pomyśleć, że to była żywność z więzienia.
Przed północą wszyscy kuszili do pokoi. Kamery z części gościnnej pokazały ich skoncentrowanych pod niewystarczającymi kocami, wciąż w swoich ubraniach, ponieważ ich bagaż był albo uszkodzony przez konie, albo ciągle w samochodach—zbyt przestraszeni by wyjść na zewnątrz, gdzie konie mogły czaić się.
Automatyczny alarm koguta, który umieściłem na strychu, został ustawiony na 4:30 rano. Głośniki były wojskowe, używane do ćwiczeń treningowych. Brat Toma zdobył je ze sklepu z nadwyżkami wojskowymi.
„Powinnyśmy zamówić jeszcze szampana?” spytała Ruth, już sięgając po menu z room service.
„Absolutnie,” odpowiedziałem, obserwując, jak Scott chodzi w pościeli, gestykulując dziko, gdy sprzeczał się z Sabriną w ostrych szeptach. „Może zamówić te truskawki w czekoladzie. Będziemy potrzebować pożywienia na pokaz jutrzejszy.”
Poranek po
Nagranie koguta wybuchło o 4:30 z impetem tysiąca słońc.
Przez ekran laptopa w Four Seasons widziałem, jak Scott podskoczył w łóżku, zamotany w szorstki wełniany koc, jego włosy stały w kącie, które zniechęcały do fizyki. Dźwięk był znakomity. Nie jeden kogut, ale cała symfonia kogutów, które powiększyłem do poziomu koncertowego.
„Co to do diabła jest?” Sabrina krzyczała spod poduszki.
Ruth spędziła noc w moim apartamencie, a my już byłyśmy przy drugim garnku kawy, świeże owoce i ciasta rozmieszczone między nami, jakbyśmy oglądały Super Bowl.
O piątej godzinie zmęczona grupa włócząc się do kuchni, wyglądała jak statyści z filmu o zombie. Włosy Ashley zostały splątane ponad uznanie. Brett nadal miał końskie odchody caked na swoich designerach dżinsach.
Scott znalazł moją notatkę pod ekspressem do kawy. Jego twarz, gdy ją przeczytał, była arcydziełem ewoluującego przerażenia.
Notatka brzmiała: Witaj w autentycznym życiu na ranczu. Pamiętaj, wcześnie kładź się spać, wcześnie wstajesz. Kogut pieje o 4:30. Czas karmienia o 5:00. Ciesz się pobytem. — Mama
„Czas karmienia?” Connor przeczytał przez jego ramię. „Jakie karmienie?”
Wtedy usłyszeli dźwięki z zewnątrz. Moje automatyczne poidła zawiodły w działaniu—wyłączyłem je zdalnie—co oznaczało, że trzydzieści kur, sześć świń z farmy Petersona, które tajemniczo przedostały się przez osłabioną ogrodzenie w nocy, i moje trzy konie zgromadziły się w pobliżu domu, wyrażając swoje niezadowolenie.
Reszta weekendu potoczyła się dokładnie jak planowano. Zimne prysznice, niesmaczne jedzenie, agresywne koguty prowadzony przez koguta imieniem Diablo, i powolne rozpoznawanie, że „autentyczne życie na ranczu” nie było estetyczne idealne, jakie sobie wyobrażali na Instagramie.
Telefon
W niedzielne popołudnie, po trzech dniach chaosu, zadzwonił telefon. To był Scott.
Pozwoliłem mu dzwonić trzy razy, zanim odebrałem, udając swój głos niezobowiązującym.
„Cześć, kochanie. Jak tam ranch?”
„Mamo, musisz wrócić. Wszystko się sypie.”
„Ojej, co się stało?”
Rozpoczął wyliczanie katastrof, jego głos stawał się coraz bardziej nerwowy z każdą pozycją. Robiłem odpowiednie zaniepokojone dźwięki, gdy Ruth kręciła mnie w celu dokumentacji.
„Cóż,” powiedziałem, gdy w końcu opadł z tchu, „Tom i Miguel będą z powrotem w poniedziałek. Będą wiedzieć, co robić. W międzyczasie w stodole jest instrukcja obsługi dla wszystkich urządzeń i systemów. Twój ojciec wszystko szczegółowo spisał.”
To była prawda. Adam starannie udokumentował wszystko związane z ranczem. Instrukcja miała trzysta stron, była w laminowanej teczce i obecnie znajdowała się na strychu pod około pięcioma stoma belami siana.
„W poniedziałek? Mamo, nie możemy—”
„Oh, dzwoni mój lekarz. Specjalista, wiesz, w sprawie mojej artretyzmu. Muszę iść.”
Rozłączyłem się i znów wyłączyłem telefon.
Powrót
W poniedziałek wróciłem na ranczo. Udało mi się idealnie, wjeżdżając w moim luksusowym Range Roverze akurat wtedy, gdy poranne słońce oświetlało góry. Ruth uczesała mi włosy i zrobiła makijaż w hotelu. Miałam na sobie moje najlepsze dżinsy, ulubioną flanelową koszulę Adama oraz turkusową biżuterię, którą mi podarował na nasze ostatnie rocznice.
Rodzina starała się obserwować moje wyjście z samochodu, jakby widzieli ducha lub może anioła zemsty.
„Dzień dobry,” zawołałem radośnie, chwytając swoją torbę na weekend. „Jak przebiegało wasze autentyczne ranczo?”
Nikt się nie odezwał. Po prostu się gapili.
Przeszłam obok mechanicznego byka, którego wynajęłam od Big Jima Hendersona—mysteriously pojawił się w sobotę rano—przeszłam obok różnych odchodów, a następnie weszłam do swojego domu. Przez drzwi słychać było mnie melodię łumienną, gdy włączyłem ekspres do kawy, ten wygodny, który ukryłem na strychu.
„Mamo,” Scott w końcu powiedział, podążając za mną do środka.
„Tak, kochanie?”
„Ty… ty byłaś w Denver.”
„Four Seasons ma znakomite spa,” odpowiedziałem. „Czy wiedziałeś, że mają zabieg, gdzie owija się cię w szwajcarską czekoladę? Bardzo relaksujące.”
Wyciągnęłam telefon i po trzech kliknięciach zasilanie wróciło. Klimatyzacja zaczęła brzęczeć. Lodówka wznowiła znaną melodię.
„Mogłaś to kontrolować przez cały czas,” powiedział. To nie było pytanie.
„Mogę kontrolować dość wiele rzeczy, Scott. To mój dom.”
Prawda
Inni weszli do wnętrza, obserwując naszą interakcję, jakby to była na żywo teatr.
„Konie nie były moje,” kontynuowałem. „Cóż, Scout, Bella i Thunder są moje, ale są znacznie lepiej wychowane. Są w stajni, gdzie powinny być.”
„Ty wszystko zaplanowałaś,” powiedział.
Odwróciłam się, żeby spojrzeć mu w oczy, przetwarzając każde rozczarowanie, zranienie i utrapienie minionych dwóch lat.
„Nie, Scotty. To ty wszystko zaplanowałeś. Ty planowałeś zastraszyć mnie, aby odejść. Ty planowałeś przejąć mój dom. Ty planowałeś zamienić nasze marzenie—twojego ojca i moje—w jakąś nieruchomość Airbnb. Ty nawet badałeś moje finanse i konsultowałeś się z firmami deweloperskimi w sprawie podziału nieruchomości.”
Sabrina zaczęła szeptać ze zdumieniem. Ona nie wiedziała o tej ostatniej części.
„Skąd to wiesz—”
„Pan Davidson z dewelopera jest mężem siostry mojej przyjaciółki Ruth. Mała miasteczko, nieprawdaż? Był bardzo zainteresowany twoim negocjacją sprzedaży nieruchomości, której nie posiadasz.”
„Chciałem pomóc—”
„Nie.” Głos mój mógłby zamrozić piekło. „Ty starałeś się przywłaszczyć swoje ‘dziedzictwo.’ Powiedz mi, Scott, co odziedziczyłeś po swoim ojcu?”
Milczał.
„Powiem ci, co pozostawił ci. Zostawił ci matkę, która cię kocha pomimo twojej chciwości. Zostawił ci wspomnienia, które zignorowałeś. Zostawił ci wartości, które odrzuciłeś. I zostawił ci okazję, aby stać się lepszym człowiekiem, niż wybrałeś być.”
Wyciągnęłam dokument z torby.
„To akt własności rancza. Jak widzisz, został przeniesiony do żywego zaufania. Nie jesteś beneficjentem. Ranczo będzie prowadzone jako działająca farma i sanktuarium dla zwierząt na wieczność. Po mojej śmierci będzie zarządzane przez rodzinę Henderson, którzy dobrze rozumieją, co to znaczy kochać ziemię.”
Patricia wydała zduszony dźwięk. Scott wybledł.
„Wykluczyłaś go,” szepnęła Sabrina.
„Dałam mu dokładnie to, co mi dał. Zero szacunku, zero uwagi i zero roszczeń do tego, co zbudowałam.”
Odejście
Spędziliśmy trzy godziny, pakując i sprzątając najgorsze zniszczenia. Nadzorowałam, siedząc na werandzie z kawą, czasem wołając, bym podpowiedziała.
Tom przyjechał swoim holownikiem. Samochody zostały wyciągnięte, minimalnie wyczyszczone i stały się znów drogowe.
Na koniec, Scott podszedł do mnie jeszcze raz.
„Mamo, ja…”
„Wiem,” rzekłam. „Przykro ci. Będziesz lepszym człowiekiem. Chcesz kolejną szansę, prawda?”
Kiwnął wzrokiem.
„Zasłuż na to,” powiedziałam prosto. „Nie słowami, nie wielkimi gestami. Czasem i prawdziwą zmianą. Twój ojciec przez dwa lata budował to miejsce własnymi rękami, walcząc z rakiem. Nie możesz spędzić nawet weekendu tutaj bez narzekań. Kiedy będziesz mógł dopasować jego pełne zaangażowanie do czegokolwiek poza sobą, zadzwoń do mnie.”
„Jak będę wiedział, że to się wydarzy?” zapytał.
„Będziesz wiedział.”
Następnie przytulił mnie, niezręcznie, krótko. To była pierwsza prawdziwa emocja, jaką pokazał przez cały weekend.
Odjechali z konwojem uszkodzonych samochodów i uszkodzonych ego.
Epilog
Tom pomógł mi wypuścić moje prawdziwe konie z powrotem na pastwisko. Scout natychmiast potoczył na swoje ulubione miejsce w kurzu. Bella ruszyła w kierunku jabłoni. Thunder stał przy ogrodzeniu, przeglądając swoje królestwo z zadowoleniem.
„Koszmarny weekend, pani M,” zaśmiał się Tom.
„Warto było każdej kropli wydanych na hotel,” zgodziłam się.
Wieczorem usiadłem na ganku z kieliszkiem ulubionego whisky Adama, obserwując zachód słońca malującego góry na purpurowo i złoto. Ranczo było ciche, znormalizowane dźwiękami: konie porykują, kury układały się na noc, odległe pomruki bydła.
Mój telefon zawibrował. To był sms od Scotta.
Mechaniczny byk nadal stoi na twoim podwórku.
Odpisałem.
Rozważ to pomnikiem autentyczności.
Następnie wyłączyłem telefon, uniosłem kieliszek za pamięć Adama i cieszyłem się idealną ciszą w obronionym marzeniu i odzyskanym domu.
Pamiętaj, to moja historia, moja ranczo, moje zasady.
Koguty znów zapiewać o 4:30, ale jutro będę jedyną, która je usłyszy.
I tak ma być.