Stałem w kuchni, myjąc naczynia. Mój syn bawił się u sąsiadów, a mój mąż poszedł na zakupy. Wydawało się, że to zwykły wieczór. Nagle poczułam, że ktoś stoi za mną. Odwróciłam się — to był mój teść. Miał napiętą twarz i byczy wzrok.
„Musimy porozmawiać,” wyszeptał tak cicho, że ledwie go usłyszałam ponad szumem wody.
„Co się stało?” zapytałam zaniepokojona, osuszając ręce w ręcznik.
Podszedł bliżej i nachylił się do mojego ucha:
„Dopóki twój syn nie wróci… weź młotek i rozbij płytkę za toaletą w łazience. Nikt nie może się o tym dowiedzieć.”
Zaśmiałam się mimowolnie — pomyślałam, że stary człowiek zwariował.
„Po co psuć remont? Wkrótce sprzedajemy ten dom…”
Lecz przerwał mi ostro, ściskając moje palce swoimi kościstymi rękami:
„Twój mąż cię oszukuje. Prawda jest tam.”
Było coś w jego oczach, co nie pozwalało mi tego zignorować. Był przestraszony. Jakby jego życie zależało od tej rozmowy.
Poczułam niepokój narastający w mojej piersi. Na początku chciałam to zlekceważyć, ale zaczęła mnie ogarniać ciekawość.
Pół godziny później stałam w łazience. Nikt nie był w domu. Zamknęłam drzwi, wzięłam młotek z szafki i długi czas wahałam się, zanim uderzyłam w ścianę. Patrzyłam na gładkie, białe płytki, które mój mąż starannie ułożył. „Rozbijać je? A co jeśli mój teść to tylko majaczy?”
Lecz moje ręce jakby same podniosły młotek. Pierwsze uderzenie było delikatne — płytka tylko pękła. Drugie — głośniejsze, kawałek odłamał się i spadł na podłogę z pustym odgłosem. Wstrzymałam oddech i zaświeciłam latarkę.
Za płytką była ciemna dziura. A w tej dziurze było coś…
Moje ręce zadrżały. Włożyłam palce w otwór i wyczułam szeleszczącą torbę. Moje serce biło mi w skroniach. Powoli ją wyciągnęłam. Stara plastikowa torba, zażółcona od czasu, wydawała się nieszkodliwa. Ale kiedy ją otworzyłam — zakryłam usta dłonią, aby nie krzyczeć z przerażenia. W środku były…
Inside były zęby. Prawdziwe ludzkie zęby. Wiele z nich. Dziesiątki, może setki.
Dreszcz przeszedł mnie. Opadłam na zimne płytki, tuląc torbę do piersi. W mojej głowie pozostała tylko jedna myśl: to nie może być prawda…
Chodziłam po pokoju, aż w końcu postanowiłam pójść do teścia. Gdy zobaczył torbę, westchnął ciężko.
„Więc je znalazłaś,” powiedział zmęczonym głosem.
„Co to jest?! — krzyknęłam, choć głos zdradził mój drżenie. „Czyje to?!
Obniżył wzrok, milczał przez długi czas, a potem zaczął mówić cicho:
„Twój mąż… nie jest tym, za kogo się podaje. Zabił ludzi. Potem spalił ciała… ale zęby nie palą się. Wyrywał je i chował w domu.”
Nie mogłam w to uwierzyć. Mój mąż — kochający ojciec, rzetelna osoba. Ale przede mną leżały dowody.
„Wiedziałeś?” wyszeptałam.
Mój teść podniósł wzrok. W jego oczach nie było ulgi, tylko zmęczenie i cień winy.
„Milczałem… zbyt długo milczałem. Ale teraz — musisz sama zdecydować, co robić dalej.”
I w tej chwili zrozumiałam: moje życie już nigdy nie będzie takie samo.
Czytaj więcej.