Dzieci w nocy – jak ustalić granice?
Nie lubię, gdy ktoś myli uprzejmość z słabością, a hojność traktuje jak coś, co mu się należy. Dlatego kiedy moja siostra zaczęła traktować mnie jak osobistą opiekunkę do dzieci, wiedziałam, że czas nauczyć ją niezapomnianej lekcji o granicach.
Czy zdarzyło Ci się, że ktoś w Twoim życiu zakładał, iż Twój czas do niego należy? Ktoś, kto spojrzał na Twoje okoliczności i postanowił, że skoro nie wyglądasz na “zajętą”, to jesteś automatycznie dostępna? Właśnie tak widzę swoją siostrę Daphnę.
Nazywam się Amy. Pracuję zdalnie i, tak, jestem singlem. Moja siostra Daphna ma 32 lata i dwóch chłopców, Marcusa, który ma sześć lat, oraz małego Tydera, który właśnie skończył trzy. Dwa lata temu rozwiodła się i przeprowadziła do mieszkania zaledwie dwie ulice ode mnie. Na początku myślałam, że bliskość ułatwi nasze życie. Mogłyśmy iść na kawę, chłopcy mogliby odwiedzać mnie – normalne siostrzane sprawy.
Key Insight: Warto ustalać granice!
Pierwsza rozmowa w sierpniu powinna być moim pierwszym znakiem ostrzegawczym.
Siedziałyśmy na moim tarasie, a szklanka z mrożoną herbatą spływała po dłoniach, kiedy Daphna poruszyła temat opieki nad dziećmi.
„Mając na uwadze, że żłobek ma różne dni zamknięte, jestem pod ogromnym stresem związanym z opieką,” powiedziała, drapiąc etykietę na szkle. „Nie mogę ciągle opuszczać pracy. Mój szef już ma mnie dość.”
Współczułam jej; bycie samotną matką nie mogło być łatwe.
„Mogę od czasu do czasu pomóc,” zaproponowałam. „Kiedy naprawdę nie masz wyjścia.”
Jej twarz się rozjaśniła. „Serio? Amy, byłoby wspaniale. Tylko wtedy, gdy będę w trudnej sytuacji.”
„Od czasu do czasu,” powtórzyłam, akcentując to słowo. „Jak w sytuacjach awaryjnych.”
„Oczywiście! Tylko w nagłych przypadkach.”
Chwyciła mnie za rękę. „Jesteś najlepszą siostrą na świecie. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.”
Powinnam to była spisać.
Niezbyt miłe niespodzianki
Pierwszy raz to się zdarzyło we wtorek pod koniec sierpnia. Moja budzik miała zadzwonić za godzinę, ale dzwonek do drzwi obudził mnie o 5:40. Wydarłam się z łóżka, z włosami stawionymi we wszystkie strony i otworzyłam drzwi.
Na progu stali Marcus i Tyler w piżamkach z dinozaurami, obaj trzymali pluszaki. Marcus miał zielonego T. rexa, a Tyler niebieską triceratops.
„Ciociu Amy!” powiedział Marcus, jego głos był mało pewny.
Z podjazdu rozległ się wesoły głos Daphny. „Mam raną klasę jogi! Jesteś zbawieniem!”
Chciałam coś odpowiedzieć, ale jej białe SUV już znikało za rogiem.
Bez wiadomości. Bez ostrzeżenia. Bez pytania: „Czy to w porządku?”
Po prostu dwa dzieciaki na moim progu przed świtem.
Tyler ocierał oczy małymi pięściami. „Jestem głodny,” mruknął.
„Chodźcie do środka,” westchnęłam, robiąc im miejsce. „Zaraz coś znajdziemy na śniadanie.”
Pisałam do Daphny, gdy chłopcy rozsiadali się na mojej kanapie: „Fajnie, gdybyś dała mi znać wcześniej.”
Odpisała dwie godziny później: „Przepraszam! To wyskoczyło mi z braku planu. Jesteś niesamowita! Serce emoji, serce emoji.”
Następnego ranka dzwonek do drzwi znów obudził mnie o 5:38.
„To tylko na dziś,” zawołała Daphna, gdy chłopcy ponownie przyszli do mnie. „Obiecuję!”
Powtórzyła to kolejnego dnia, a potem następnego.
Jak to się rozwinęło
Po drugim tygodniu przestałam być zaskoczona. Zaczęłam po prostu nastawiać budzik na wcześniej, trzymać dodatkowe mleko w lodówce i przesuwać poranne spotkania na dziesiątą zamiast na dziewiątą.
Moja rutyna stała się ich rutyną. Przygotowywałam tosty z masłem orzechowym, szukałam pasujących skarpetek w torbie, którą Daphna zostawiła na moim tarasie, i starałam się przyzwyczaić dzieci do oglądania kreskówek przed moim pierwszym wideo spotkaniem.
Moja kawa stygnęła każde rano. Moja praca ucierpiała. Zdarzało mi się dołączać do spotkań z klientami spóźniona, przepraszając z powodu hałasu w tle, próbując koncentrować się, podczas gdy dwa dzieciaki kłóciły się, kto dostanie niebieski kubek.
Wracając do tematu, kocham moich siostrzeńców. Naprawdę ich kocham. Marcusa z jego nieskończonymi faktami o dinozaurach i Tylera z jego lepkimi uściskami. Ale kochać ich i być ich nieopłacaną, niestrzeżoną opiekunką każdy dzień to dwie zupełnie różne rzeczy.
Byłam wyczerpana. Moje oczy miały trwałe cienie. Przytyłam z powodu stresu, bo nigdy nie miałam czasu na odpowiednie posiłki. Moje mieszkanie wyglądało, jakby przeszedł przez nie huragan. Zabawki porozrzucane wszędzie, plamy po sokach na kanapie, pokruszone krakersy na dywanie. rany, to był totalny bałagan.
Moi przyjaciele przestali mnie zapraszać, ponieważ ciągle odmawiałam. „Przepraszam, znowu mam chłopców.” To stało się moją standardową odpowiedzią. Moje życie towarzyskie umarło. Mój życie randkowe nie istniało. Jak można swipować w aplikacjach, gdy wyciera się nosy i przerywa kłótnie o klocki Lego?
W najgorszym przypadku Daphna zachowywała się tak, jakby robiła mi przysługę. Jakby spędzanie czasu z jej dziećmi było jakimś przywilejem, za który powinnam być wdzięczna.
Zabierała je wieczorem, świeża po siłowni lub udany wieczór z nowym chłopakiem, podczas gdy ja siedziałam w tych samych piżamach, które nałożyłam o piątej rano, z nieumytymi włosami, a moja lista rzeczy do zrobienia leżała nietknięta.
„Jak się miewały?” pytała beztrosko, nawet na mnie nie patrząc, zbierając ich rzeczy.
„Dobrze,” powiedziałabym, bo co innego mogłabym powiedzieć? Że Tyler znów miał wypadek, bo nie zdążyłam go doprowadzić do łazienki w porze klienta? Że Marcus wysypał całe pudełko płatków na podłogę, a potem po nich przeszedł, rozsypując okruchy po trzech pomieszczeniach? Że na lunch jadłam krakersy i ser, bo nie miałam czasu na nic więcej?
Granice, granice!
Próbowałam ustalić granice. Naprawdę próbowałam.
„Daphna, czy możesz proszę napisać do mnie najpierw?” zapytałam pewnego wieczoru, gdy przyszła je odebrać.
„Pewnie, pewnie,” powiedziała, przeglądając telefon. „Hej, czy mówiłam ci o tym nowym facetem, którego poznałam? Nazywa się Matt i…”
„Mówię poważnie,” przerwałam. „Potrzebuję wcześniejszego powiadomienia.”
Popatrzyła zdziwiona. „Amy, nie masz gdzie iść. Pracujesz zdalnie.”
Oto to. Założenie, że skoro pracuję zdalnie, to po prostu siedzę w piżamie, oglądając Netflix przez cały dzień i czekam, aż coś się wydarzy.
„Mam spotkania i terminy… i pracę.”
Przesunęła rękę na znak lekceważenia. „Wiem, wiem. Ale to elastyczne, prawda? O to chodzi w pracy zdalnej.”
W następnym tygodniu wysłałam jej wiadomość we wtorek rano: _”Nie mogę dziś zająć się chłopcami. Mam ważną prezentację dla klienta o dziewiątej.”_
O 5:35 następnego ranka rozległ się dzwonek do drzwi.
Nawet nie wstałam z łóżka. Po prostu napisałam do niej: _”Daphna, powiedziałam, że nie mogę dzisiaj.”_
Mój telefon zadrżał z odpowiedzią: _”Szybka przysługa. Obiecuję, że to ostatni raz. PROSZĘ! Oddam ci to.”_
To nigdy nie był ostatni raz.
W zeszłym tygodniu wszystko się zaostrzyło. Tyler wylał cały kubek truskawkowego jogurtu na klawiaturę mojego laptopa, gdy byłam w łazience. Klawisze przestały działać. Truskawkowy klej wniknął między litery. Musiałam użyć telefonu, by dokończyć projekt, który miał być gotowy w tym dniu.
Tego samego dnia Marcus znalazł markery suchościeralne w mojej szufladzie i ozdobił moją ścianę w salonie kolorowymi serduszkami. Niebieskim, czerwonym, zielonym i pomarańczowym. Cała sekcja wyglądała jak dzieło sztuki.
„Co tu się stało?” zapytałam, wpatrując się w zniszczenia.
Marcus wyglądał dumnie. „Zrobiłem sztukę! Ciocia powiedziała, że lubi kolory.”
„Kiedy to powiedziałam?”
„Nosisz kolorowe koszulki.”
Nie mogłam z niczym polemizować z logiką sześciolatka.
Kiedy zwracam się do Daphny
Następnego ranka przegapiłam kluczowy telefon od potencjalnego klienta, ponieważ Tyler miał napad złości z powodu “złego” kubka. Chciał niebieskiego, a ja dałam mu zielony. Okazało się, że to niewybaczalna przewina, która wymagała 20 minut krzyku.
W końcu, gdy zadzwoniłam do klienta, już wybrali kogoś innego.
Ten kontrakt był wart 2,000 dolarów.
Tego wieczoru skonfrontowałam Daphnę, gdy przyjechała po chłopców.
„Musimy porozmawiać,” powiedziałam, zastawiając drzwi.
Sprawdziła godzinę. „Czy to może poczekać? Matt zabiera mnie na kolację, a ja muszę…”
„Nie, to nie może poczekać.” Mój głos wyszedł ostrzej niż planowałam. „To musi się skończyć. Straciłam pracę. Mój laptop jest zrujnowany. Moje ściany są zniszczone. Nie mogę już tego robić.”
Daphna zmieniła wyraz twarzy z pośpiechu na irytację. „Serio? To twoi siostrzeńcy, Amy.”
„Wiem, że to moi siostrzeńcy. O to nie chodzi.”
„Rodzina pomaga rodzinie,” powiedziała, jakby tłumacząc coś prostego dziecku. „Jesteś singlem. Twój czas jest elastyczny.”
To słowo. Elastyczny. Jakby moje życie było z gumy, zdolne rozciągać się i uginać na potrzeby, które miała.
„Mój czas nie jest za darmo,” protestowałam. „Pracuję. Mam klientów i terminy.”
Głośno się śmiała. „No weź. Siedzisz przy komputerze w piżamie. To nie tak, że jesteś w biurze.”
„To nie znaczy…”
„Spójrz, doceniam twoją pomoc. Naprawdę. Ale robisz z tego większą sprawę, niż to jest. To tylko kilka godzin rano.”
„Każdego ranka, Daphna. Każdego ranka od trzech miesięcy. Przyznaję, że zgodziłam się pomóc. Ale to nie znaczy…”
Przewróciła oczami. „Wiesz co? Dobrze. Zajmę się tym w inny sposób.”
Uczucie ulgi zalało mnie. W końcu jej słuchała.
Ale w piątek rano, o 5:20, znów rozległ się dzwonek do drzwi.
Otworzyłam. Przed mną ci sami chłopcy w tych samych piżamach. Ale tym razem Daphna nawet nie wysiadła z samochodu.
Potoczyła okno. „Romantyczny weekend z Mattem! Wyruszamy prosto z pracy. Chłopcy mogą zostać do wieczora. Jesteś najlepsza!”
„Daphna, czekaj…”
Ale już jej nie było, światła tylne gasły w mroku przed świtem.
Stałam tam w drzwiach, a Marcus i Tyler patrzyli na mnie swoimi śpiącymi oczami. Zabrakło mojej niespożytej kawy na blacie. Mój laptop, z nową klawiaturą, za którą zapłaciłam, czekał na mnie na biurku. Mój kalendarz pokazywał trzy zaplanowane spotkania na dziś.
Nie byłam zła. Złość wymagała energii, a mi jej brakowało.
Byłam po prostu zmęczona.
„Chodźcie, chłopcy,” powiedziałam delikatnie. „Zróbmy wam śniadanie.”
Podczas gdy jedli swoje płatki i ciasteczka, postanowiłam zrobić coś innego.
Otworzyłam Excel na laptopie i zaczęłam pisać.
Śledziłam wszystko. Każdy wydatek, każdą straconą możliwość, każdy dolar, który kosztowało mnie to “okazyjne przysługi” przez trzy miesiące.
- _Zakupy na śniadania i przekąski: 35,12 USD_
- _Uber na park, gdy się rozbrykały, a ja musiałam je wyprowadzić z domu, żebym mogła pracować: 27,90 USD_
- _Nowa klawiatura do zastąpienia zepsutej po jogurcie: 89,99 USD_
- _Farba na ściany, by zasłonić „sztukę”: 41,30 USD_
- _Utracony dochód freelance z tytułu pominiętych spotkań i opóźnionych projektów: 160 USD (szacunkowo)._
Razem: 354,31 USD
Stworzyłam fakturę. Profesjonalną. Czystą. Z wyszczególnieniem.
**”Opieka nad dziećmi i związane z nią wydatki: od sierpnia do listopada”**
Wydrukowałam, chwyciłam różowy marker i napisałam na dole: _”Rodzinny rabat dostępny na życzenie.”_
Następnie zrobiłam kalendarz na następny miesiąc. Na każdą poranną slot od piątej do ósmej napisałam dużymi literami: _”ZAREZERWOWANE. 50 USD za poranek. Wymagana przedpłata.”_
Przypięłam oba dokumenty do lodówki magnesami.
Potem czekałam.
O 21:00 usłyszałam otwierające się tylne drzwi. Dałam Daphnie klucz miesiące temu na wypadek awarii.
„Amy! Wróciłyśmy!” głos Daphny był radosny, energetyczny. „Musisz zobaczyć ośrodek, do którego mnie zabrał Matt. Spa było niesamowite, a my jadłyśmy kolację z widokiem…”
Załamała się w połowie zdania.
Siedziałam przy stole w kuchni, trzymając kubek herbaty, obserwując jej wyraz twarzy, gdy przetrawiała to, co było na lodówce.
Jej oczy przemieściły się od faktury do kalendarza i z powrotem. Twarz jej z opalenizny i blasku zmieniła się w bladą biel w mniej niż trzy sekundy.
Chwyciła fakturę z lodówki, jej ręce drżały. „Co to za do diabła?”
„Faktura,” powiedziałam spokojnie. „Za usługi, które świadczyłam.”
„Usługi?” Jej głos wzrósł wyżej. „Chcesz mi zażądać pieniędzy? Za opiekę nad swoimi siostrzeńcami?”
„Tak, za trzy miesiące nieopłaconej pracy.”
„To jest szalone!” Zaczęła machać kartką. „Jesteś rodziną!”
„Dokładnie! Jestem rodziną. Nie darmowa praca. Nie twoja osobista opiekunka do dzieci. Nie ktoś, czyj czas jest bez znaczenia, bo pracuje z domu i nie ma własnych dzieci.”
Dalej nastał spór.
„Rodzina pomaga rodzinie!” Krzyczała, jej twarz była zaczerwieniona.
„Ty ciągle mówisz, jakbyś nadawała mi prawo do nadużywania mnie. Rodzina również szanuje rodzinę. Rodzina pyta o zgodę. I nie zakłada.”
Rozdarła fakturę i zwinęła ją. „Zgubiłaś rozum.”
„Nie. Znalazłam swoje granice.”
Jej oczy przeniosły się na kalendarz. „Co to ma być?”
„Mój przyszły dodatkowy biznes. Poranny opieka nad dziećmi. Okazuje się, że naprawdę dobrze radzę sobie z dziećmi. Ale moi klienci będą umawiać się z wyprzedzeniem i płacić odpowiednio.”
Jej szczęka opadła. „Zamieniasz to w biznes? Zarabiasz pieniądze na swojej rodzinie?”
„Nie, Daphna. Już dokonałaś transakcji, gdy zaczęłaś traktować mnie jak pracownika, którego nie musisz płacić. Po prostu wyjaśniam zasady.”
„To jest nieludzkie!” Chwyciła torebkę, jej ruchy były nerwowe i wściekłe. „Nie mogę uwierzyć, że mi to robisz!”
„Co takiego? Prosić o wynagrodzenie za swój czas? Żądać podstawowego szacunku?”
Wybiegła w stronę drzwi. „Będziesz tego żałować!”
Podałam jej kubek. „Dodaj to do faktury.”
Drzwi trzasnęły tak mocno, że wszystkie okna zadrżały.
W domu zapanowała cisza. Słodka, spokojna cisza.
Potem, od zewnątrz, krzyk: „CO TY DO DIABŁA ZROBIŁAŚ?!”
Podeszłam do okna.
Na moim podjeździe, pod światłem ganku, stał biały SUV Daphny. Tylko, że już nie był taki biały. Czerwone, niebieskie, zielone i pomarańczowe ślady kredki pokrywały maskę, drzwi, okna. Abstrakcyjna sztuka dzięki Marcusowi i Tylerowi.
Chłopcy stali obok auta, śmiejąc się.
„Ciocia powiedziała, że lubi kolory!” z dumą zawołał Marcus.
Wzięłam powolny łyk mojego herbaty i uśmiechnęłam się.
Wszechświat ma poczucie humoru. Czasami karma objawia się w postaci zmywalnych kredek na białym SUV, który zajmie wiele godzin do czyszczenia. A czasami nauczenie kogoś o granicach wymaga pozwolenia na naturalne konsekwencje.
Zapisałam jedną linię na kartce: _”Materiały artystyczne i usługi czyszczenia SUV: 50 USD.”_
Następnie nakleiłam to na zewnątrz drzwi, gdzie Daphna nie mogła tego przeoczyć.
Rodzina pomaga rodzinie. Pewnie! Ale rodzina także uczy się szanować granice. A jeśli wymaga to szczegółowej faktury i samochodu pokrytego kredkami, to już tak będzie.
Nie żałuję. Nie zamierzam się wycofywać. I z pewnością już więcej nie będę opiekować się dziećmi. Moje granice nie są negocjowalne. A szczerze? To całkiem dobrze się czuję.