W czternaście dni z rezydencji Whitakerów z widokiem na San Diego uciekło trzydzieści siedem niań. Jedne odchodziły z płaczem, inne trzaskały drzwiami i przysięgały, że nie wrócą — choćby zaoferowano im każdą stawkę świata.
Ostatnia z nich wypadła przez bramę z rozdartym uniformem i plamami zielonej farby we włosach. Zatrzymała się tylko na moment, by krzyknąć do ochroniarza:
„To miejsce to koszmar! Proszę powiedzieć panu Whitakerowi, żeby zatrudnił egzorcystę, a nie nianię!”
Na trzecim piętrze, w gabinecie z ogromnym oknem, Jonathan Whitaker patrzył, jak taksówka znika za alejką drzew. Miał trzydzieści sześć lat, był twórcą firmy technologicznej i wart fortunę, ale w jego spojrzeniu nie było ani krzty zwycięstwa — tylko zmęczenie. Przeciągnął dłonią po nieogolonej twarzy i spojrzał na oprawione zdjęcie na ścianie: uśmiechnięta Maribel, jego żona, a wokół niej sześć córek, wtulonych jak w bezpieczną przystań.
— Trzydzieści siedem w dwa tygodnie… — wymamrotał. — Co ja mam zrobić? Nie potrafię do nich dotrzeć.
Telefon zawibrował. Dzwonił Steven, asystent.
— Szefie, wszystkie agencje niań odmawiają. Dom został wpisany na czarną listę. Mówią, że to sprawa bez wyjścia… a nawet ryzykowna.
Jonathan wypuścił powietrze powoli, jakby nie chciał, by wraz z nim uleciała resztka sił.
— Czyli koniec z nianiami.
— Jest jeszcze jedna możliwość — dodał Steven. — Pomoc domowa. Choćby do sprzątania, zanim wymyślimy coś innego.
- Wszystkie nianie rezygnowały niemal natychmiast.
- Agencje odmówiły kolejnych zleceń.
- Dom wymagał pilnego ogarnięcia, zanim sytuacja wymknie się całkiem spod kontroli.
Jonathan podszedł do okna i spojrzał na ogród. Wyglądał, jakby przeszedł przez niego huragan: połamane zabawki, powyrywane rośliny, porozrzucane ubrania.
— Zrób to. Weź kogokolwiek, kto odważy się wejść do tego domu.
Tymczasem po drugiej stronie miasta, w National City, dwudziestopięcioletnia Nora Delgado wiązała kręcone włosy w byle jaki kok. Była córką imigrantów. W dzień sprzątała mieszkania, a wieczorami studiowała psychologię dziecięcą. Na lodówce wisiało ponaglenie o zaległym czesnym, które przypominało jej, że czasu na wahanie nie ma.
O 5:30 zadzwonił telefon.
— Mamy pilne zlecenie — powiedziała menedżerka z agencji. — Rezydencja w San Diego. Podwójna stawka. Potrzebują pani jeszcze dziś.
Nora spojrzała na swoje znoszone sneakersy i stary plecak, który pamiętał lepsze dni.
— Proszę wysłać adres. Jadę.
Nie miała pojęcia, że zmierza do domu, w którym nikt nie wytrzymywał nawet doby.
Z zewnątrz posiadłość Whitakerów wyglądała jak z katalogu: trzy piętra, szerokie okna, fontanna, ogród i widok na miasto. W środku panowała jednak zupełnie inna rzeczywistość. Ściany były pokryte bazgrołami, w zlewach piętrzyły się naczynia, a podłogi znikały pod zabawkami.
Ochroniarz otworzył bramę i spojrzał na Norę z mieszaniną współczucia i podziwu.
— Niech panią Bóg ma w opiece, proszę pani.
Jonathan przyjął ją w gabinecie. W niczym nie przypominał pewnego siebie bohatera okładek magazynów: ramiona miał przygarbione, spojrzenie nieobecne, a w głosie słychać było prośbę, której nie umiał wypowiedzieć wprost.
— Dom wymaga porządnego sprzątania — powiedział. — Moje córki… mają trudny czas. Zapłacę potrójnie. Może pani zacząć dziś.
Nora zawahała się na sekundę.
— Mówimy wyłącznie o sprzątaniu, tak?
— Tylko sprzątanie — odpowiedział, choć brzmiało to jak półprawda.
Z góry dobiegł głośny huk, a chwilę później rozbrzmiał śmiech. Jonathan skinął głową w stronę schodów, jakby uprzedzał, że to dopiero początek.
Na stopniach stało sześć dziewczynek, ustawionych jak strażniczki. Hazel, dwunastoletnia, z uniesioną brodą. Brooke, dziesięcioletnia, z nierówno obciętymi włosami. Ivy, dziewięcioletnia, z przenikliwym spojrzeniem. June, ośmioletnia, zaniedbana i wyraźnie zmęczona. Bliźniaczki Cora i Mae, sześcioletnie, uśmiechały się zbyt szeroko, jakby to był element gry. Najmłodsza, trzyletnia Lena, tuliła do siebie zepsutą lalkę.
Nora nie podniosła głosu, nie zrobiła też kroku w tył.
— Jestem Nora — przedstawiła się spokojnie. — Przyszłam posprzątać.
Zapanowała cisza.
— I nie jestem nianią — dodała, zanim ktokolwiek zdążył jej przypiąć etykietę.
Hazel zeszła o jeden stopień niżej i zmierzyła ją chłodnym wzrokiem.
— Trzydzieści siedem — powiedziała twardo. — Ty jesteś trzydziesta ósma.
Bliźniaczki zachichotały. Nora rozpoznała ten rodzaj śmiechu — nie radosny, tylko obronny. Znała go z własnego życia, z czasu po stracie siostry, kiedy uśmiech służył jej jak pancerz.
— W porządku — odparła. — To ja zacznę od kuchni.
- Nora nie wchodziła w konflikt i nie rywalizowała o kontrolę.
- Od początku postawiła jasną granicę: przyszła sprzątać, nie zastępować mamy.
- Wybrała najprostszy krok, by nie dolewać oliwy do ognia.
Bałagan w kuchni przytłaczał, ale to lodówka zatrzymała ją na dłużej. Na drzwiach i półkach leżały zdjęcia: kobieta uśmiechnięta na plaży z sześcioma dziewczynkami; inne, znacznie bardziej intymne, zrobione w szpitalnym świetle — ta sama twarz, już wyraźnie osłabiona, trzymała Lenę w ramionach.
— Maribel… — wyszeptała Nora, czytając imię, które przewijało się na podpisach i karteczkach.
Ścisnęło ją w gardle. Wspomnienie dawnego pożaru, który zabrał jej siostrę, wróciło jak cichy, uparty cień. Nie znała tej rodziny, ale znała żałobę. I wiedziała, że dzieci często nazywają ból „zabawą”, a samotność „psotą”.
W środku lodówki znalazła ręcznie spisaną listę ulubionych potraw…
Podsumowanie: Rezydencja Whitakerów wyglądała idealnie tylko na zewnątrz — w środku była pełna chaosu po stracie, z którym nikt nie potrafił sobie poradzić. Jonathan próbował kupić rozwiązanie wysoką stawką, ale jego córki nie potrzebowały kolejnej „niani do przetrwania”, tylko kogoś, kto wejdzie spokojnie, bez strachu i bez walki o władzę. Nora, przychodząc „tylko sprzątać”, zrobiła pierwszy krok inaczej niż wszyscy przed nią — i właśnie to mogło okazać się najważniejsze.