Jak to się zaczęło?
Dasha stała na schodach swojej nowej działki i głęboko wdychała zapach sosen. W końcu po pięciu latach oszczędzania, wielu rozmowach o kredytach oraz kłótniach z Maximem, w końcu mieli swoją ziemię. Niewielki, ale przytulny domek z młodymi jabłoniami i widokiem na jezioro — spełnienie marzeń.
— Max, wyobrażasz sobie, latem zawiesimy tutaj hamak, — uśmiechnęła się, poprawiając kosmyk włosów.
— Już widzę siebie grillującego na tym grillu, — przytulił ją.
Tuż po wniesieniu ostatniego kartonu, na podwórze wjechał stary model „Łady”. Dasha zmarszczyła brwi, bo auto było znajome.
Znalazła się tam Ludmiła Petrowna, teściowa Dashi, w jasnej sukience z ogromną torbą. Za nią jej młodszy syn Igor z papierosem w zębach oraz jego żona Katja, która natychmiast wyciągnęła telefon i zaczęła coś wpisywać.
— Cześć, oto my! — Ludmiła Petrowna rozłożyła ręce, jakby czekała na brawa. — Postanowiliśmy was odwiedzić, przy okazji odpoczniemy. W mieście duszno, a tutaj… — rozejrzała się, — skromnie, ale da się przeżyć.
Dasha poczuła dreszcze, chłód w palcach. Nawet nie zadzwonili.
— Mamo, nie mówiłaś, że przyjedziesz… — wtrącił Max, niepewnie.
— A co, trzeba teraz sprawozdanie składać? — odparowała teściowa. — Czy my zeszliśmy z drzewa czy co?
Igor już wnosił ich walizki do środka.
— Słuchaj, gdzie tutaj macie lodówkę? — krzyknął z kuchni. — Muszę schłodzić piwo, bo w drodze się nagrzało.
Katja, nie odrywając wzroku od telefonu, przeszła obok Dashi, mówiąc:
— A, czy u was jest Wi-Fi? Muszę przesłać coś na sieć.
Dasha zacisnęła pięści. Ich zachowanie sugerowało, że to ich dom.
— Max, — cicho powiedziała, ale stanowczo. — Czy oni naprawdę planują tu zamieszkać?
On potarł czoło, unikając jej wzroku.
— No… na kilka dni… Mama rzadko prosi.
— Na kilka dni? — Dasha spojrzała na walizki. To minimum na tydzień.
Ludmiła Petrowna już rozkładała swoje rzeczy w sypialni.
— O, Dash, nie masz nic przeciwko, jeśli się tu osiedlimy? — wołała. — W tym pomieszczeniu macie twardą kanapę, a mnie kręgosłup boli.
Dasha gwałtownie obróciła się w kierunku Maxa.
— Serio?
On westchnął.
— Cóż, co w tym złego… Niech żyją. Tylko tydzień.
— Nie, Max, — jej głos załamał się. — To nasz dom. I jeśli teraz im nie powiesz, że są gośćmi, ja to zrobię. A ty tego nie zniesiesz.
W powietrzu zapanowała napięcie.
Aż z kuchni doszedł dźwięk tłuczonej ceramiki.
— O nie! — zaśmiała się Katja. — No dobra, to drobiazg, żadna strata, prawda?
Dasha powoli wypuściła powietrze.
Wszystko dopiero się zaczynało.
Rano rozległ się głośny trzask drzwi. Dasha przestraszona otworzyła oczy. Słońce ledwo prześwitywało przez zasłony, ale w domu już panował hałas.
Nałożyła szlafrok i wyszła na korytarz. Z kuchni dobiegł głośny śmiech i zapach smażonego boczku.
— Dzień dobry, śpiesz się! — Ludmiła Petrowna stała przy kuchence, przewracając jajka. — Już prawie wszystko przygotowaliśmy. Ty tylko zrób kawę, bo nie rozumiem, jak działa ten twój sprzęt.
Dasha bez słowa spojrzała na stół. Było jasne, że przygotowano jedzenie tylko dla siebie: dwa talerze z górami jedzenia, rogaliki, boczek…
— Czy nie pomyśleliście, że my też możemy chcieć na śniadanie? — zapytała, starając się być spokojna.
— O, ale ty jesteś na diecie, — machnęła ręką teściowa. — Max niech sam podgrzeje, jeśli się obudzi.
Z salonu słychać było głos Igora:
— Dasha, a gdzie jest pilot od telewizora? Tutaj nic nie rozumiem, same wasze filmy.
Wzięła głęboki oddech.
— W szufladzie stołu.
— Nie znalazłem.
— Pod magazynem.
— O, jest.
Rozległy się dźwięki meczów piłkarskich na pełnej głośności.
Dasha zaparzyła kawę i usiadła na schodkach przed domem. Po chwili dołączył do niej Max. Wyglądał na zmęczonego i ewidentnie niewyspanego.
— Co, też się spieszysz? — nie mogła powstrzymać lekkiego uśmiechu.
— Czy oni zawsze tacy są? — przetarł twarz rękami.
— Czy wcześniej tego nie zauważałeś?
Max westchnął.
— Cóż, tylko na kilka dni…
— Max, — Dasha zwróciła się do niego. — Oni zajęli naszą sypialnię. Jedzą nasze jedzenie, bez pytania. Włączają telewizor na maksymalną głośność o siódmej rano. To nie są „goście”. To okupanci.
On potarł skroń.
— Po prostu… nie chcę się kłócić.
— A ja co, chcę?
W tym momencie drzwi się otworzyły, a na schody wybiegła Katja.
— O, jesteście tutaj! — uśmiechnęła się, ale jej oczy pozostały zimne. — Dash, masz ładowarkę do iPhone’a? Zostawiłam swoją.
— W sypialni, w górnej szufladzie.
— Czy mogłabyś przynieść? Bo mam dopiero co wysuszony paznokieć… — pokazała świeży manicure.
Dasha powoli wstała.
— Katja, wiesz, że w tym domu są nogi?
Na chwilę zamarła, potem sztucznie się zaśmiała.
— O, dobra, sama pójdę.
Skryła się w domu, głośno chodząc w szpilkach.
Max sięgnął po papierosa.
— Cholera… Może naprawdę powinniśmy im powiedzieć, żeby…
— Żeby co? — dobiegł głos Ludmiły Petrownej. Stała w drzwiach, z założonymi rękami. — Żebyśmy się wyprowadzili? To w ten sposób witają syna? Wychowałam cię przez 30 lat, a ty…
— Mamo, po prostu… — Max niepewnie umilkł.
— Po prostu nic! — teściowa gwałtownie obróciła się do Dashi. — To przez ciebie on jest przeciwko nam!
Dasha wstała.
— Ludmiła Petrowna, przyjechałyście bez zapowiedzi. Zajmujecie nasza sypialnię. Wy…
— O, przestań! — pomachała ręką. — Jakże jesteś niewdzięczna! Przecież to rodzina!
— Rodzina nie zachowuje się tak!
— Cisza.
Nagle Ludmiła Petrowna zmieniła wyraz twarzy.
— Dobrze, — cofnęła się chwilowo. — Chcesz tak? Wtedy my się wyniesiemy. A Max pojedzie z nami.
Gwałtownie się obróciła i zeszła do domu.
Max zerwał się.
— Dasha…
— Idź, — nie patrzyła na niego. — Poradź sobie ze swoją rodziną.
Wahał się przez chwilę, potem poszedł za matką.
Dasha została sama.
Gdzieś w środku wszystko skurczyło się w kulkę.
Ale wiedziała — to dopiero początek.
Dasha stała w drzwiach salonu, nie wierząc własnym oczom. Na podłodze, wśród kawałków porcelany leżał jej ulubiony wazon — ostatni prezent od matki przed jej odejściem. A nad nim, schylona, stała Katja z beztroskim uśmieszkiem.
— Co tak się gapisz jak na przestępczynię? — Katja wzruszyła ramionami. — Sama się przewrócił, kiedy odsłoniłam zasłony.
Dasha powoli podeszła bliżej. Każdy kawałek zdawał się przecinać jej duszę. Schyliła się i podniosła jeden z fragmentów z zachowanym kwiatowym wzorem.
— Wiesz, ile miała lat? — cicho zapytała Dasha. — Ponad sto. Babcia mojej mamy dbała o nią…
— Ojej, wystarczy! — prychnęła Katja. — Co za różnica, i tak to tylko bibelot. Max mówił, że masz tyle rzeczy po swojej zmarłej kobiecie.
Dasha nagle się wyprostowała. W uszach zabulgotała krew.
— Wynoś się. — Wskazała drżącą ręką na drzwi. — Teraz wynocha z mojego domu.
Katja przewróciła oczami.
— Precz z tym! To nie twój dom, to rodzinny dom! Ludmiła Petrowna powiedziała…
— Powiedziałam — precz! — krzyknęła Dasha, tak głośno, że Katja odskoczyła.
Na hałas przybiegli inni. Ludmiła Petrowna natychmiast stanęła między nimi.
— Co tutaj się dzieje?
— Ona! — Katja wskazała na Dashę. — Zaczęła na mnie krzyczeć przez jakiś kawałek rupiecia!
Dasha milcząco podała teściowej kawałek z wzorem. Ta spojrzała i natychmiast się odwróciła.
— I co z tego? Cóż, stłukła, zdarza się. Czy stałaś się świętością czy co?
Max stał w drzwiach, przesuwając ciężko nogami. Dasha spojrzała na niego, szukając wsparcia, ale on opuścił wzrok.
— Max… — zaczęła.
— Dasha, prawda, — przerwał, — może nie warto z powodu wazonu…
Nagłe olśnienie. Głęboki wdech.
— Dobrze. — Spokojnie powiedziała Dasha. — To w takim razie ja odejdę. Dopóki oni tutaj są — mnie nie ma.
Ludmiła Petrowna prychnęła.
— Więc idź. Nam bez ciebie będzie spokojniej.
Dasha obróciła się i weszła do sypialni. Za jej plecami dał się słyszeć głos Katji:
— A i co, ona na poważnie? Co za wariatka!
Dasha zamknęła drzwi i oparła się o nie. Łzy stanęły w oczach, ale nie pozwoliła im się wylać. Wzięła telefon i zadzwoniła po taksówkę. Potem zaczęła pakować swoje rzeczy.
Po pół godzinie wyszła z walizką na korytarz. Max siedział w kuchni, opierając głowę na dłoniach.
— Ja… wrócę, jak ich nie będzie, — powiedziała Dasha.
On milcząco skinął głową, nie podnosząc wzroku.
Kiedy taksówka odjeżdżała, Dasha spojrzała po raz ostatni na dom. W oknie salonu stała figura Ludmiły Petrownej. Patrzyła za nią z zadowoloną uśmiechem.
Ale najgorsze czekało Dasha później. Kiedy po godzinie wróciła po zapomniane dokumenty, usłyszała z lekko uchylonych drzwi sypialni głos teściowej:
— Niech idzie. Rozwiedziecie się — połowa domu należy do ciebie, a drugą odwrócimy przez sąd. Już się konsultowałam…
Dasha zamarła. Potem cicho się wycofała. Teraz wiedziała — to wojna.
Dasha siedziała w pustym mieszkaniu przyjaciółki Leny i patrzyła przez okno. Deszcz stukał w szybę, jakby odliczając czas kłótni. Trzy dni minęły. Max nie dzwonił.
Na stole przed nią leżał telefon. Ostatnia wiadomość była od Ludmiły Petrownej:
„Zniszczysz rodzinę. Pomyśl, co zrobiłaś”.
Wzięła telefon i zadzwoniła do męża. Długie sygnały. W końcu odebrał.
— Dasha… — jego głos brzmiał zmęczono.
— Widziałeś wiadomość twojej matki?
— Tak… Po prostu się martwi.
— Martwi? — Dasha przygryzła wargę. — Max, słyszałam, co mówiła. O podziale domu.
Cisza. Potem ciężki oddech.
— Nie zrozumiałeś…
— Zrozumiałam wszystko prawidłowo. Chcą odebrać nam dom.
— Dasha, to tylko słowa…
— Nie, Max. To plan.
Odłożyła słuchawkę. Ręce drżały.
Po godzinie rozległo się pukanie do drzwi. Na progu stał Max. Mokrzy, z czerwonymi oczami.
— Nie mogę bez ciebie, — szepnął.
— A oni?
— Zostali na działce.
Dasha milcząco go wpuściła.
— Nie wiedziałem, co wymyślili, — usiadł na kanapie, trzymając głowę w dłoniach. — Mama powiedziała, że wszystko wymyśliłaś…
— A ty w to uwierzyłeś.
— Nie… nie wiem.
Dasha usiadła obok.
— To w takim razie posłuchaj tego.
Wyciągnęła telefon i włączyła dyktafon. Głos Ludmiły Petrownej zabrzmiał wyraźnie:
„Rozwiedziecie się — połowa domu twoja, a drugą zabierzemy przez sąd…”
Max zbledł.
— Gdzie ty…
— Wróciłam po dokumenty. I nagrałam.
Wstał i zaczął krążyć po pokoju.
— Boże… Oni… oni…
— Teraz rozumiesz?
Max gwałtownie się obrócił w jej stronę.
— Sprzedamy działkę.
— Co?
— Sprzedamy i kupimy inną. Bez nich.
Dasha potrząsnęła głową.
— Nie. To nasz dom. I go nie oddamy.
— Ale jak…
— Będziemy walczyć. Razem.
Popatrzył na nią, a w jego oczach pojawiła się determinacja.
— Dobrze. Razem.
W tym momencie zadzwonił telefon Maxa. Na ekranie — „Mama”.
Popatrzyli na siebie.
— Nie odbieraj, — powiedziała Dasha.
Odłożył telefon na stół i przytulił ją.
A dzwonek nie przestawał dzwonić.
Poranek rozpoczął się od głośnego stuku w drzwi. Dasha spojrzała na zegar — 7:30. Max jeszcze spał po nocnej zmianie. Nałożyła szlafrok i podeszła do drzwi.
— Kto tam?
— Otwieraj, kochanie! — usłyszała znajomy głos za drzwiami.
Dasha głęboko wzięła oddech i przekręciła klucz. W progu stała Ludmiła Petrowna w nowym płaszczu, z zrobionym manicure i fryzurą. Za jej plecami kręcił się Igor.
— Cóż, witaj, jak rodzina? — teściowa weszła bez zaproszenia, rozglądając się z przerysowanym zainteresowaniem. — Przytulnie. Chociaż mogłoby być lepiej, gdyby mój syn żył godnie.
Dasha zablokowała jej drogę do sypialni.
— Max śpi. Pracował w nocy.
— O biedaczku! — Ludmiła Petrowna donośnie fuknęła. — Czy ja nie pracowałam w nocy, kiedy go wychowywałam?
Od sypialni słychać było hałas. Po chwili na progu pojawił się Max, śpiący, z zaspanym wyrazem twarzy.
— Mama? Co się stało?
— Oto spotkanie! — teściowa rozłożyła ręce. — Syn nie dzwoni do matki przez trzy dni, nie odbiera telefonów! Już myślałam, że leżysz w szpitalu!
Max przetarł oczy.
— Byłem w pracy…
— Kłamiesz! — Ludmiła Petrowna podeszła szybko do niego. — Byłeś z nią! Porzuciłeś własną matkę dla tej… — rzuciła jadowite spojrzenie w kierunku Dashi.
Dasha uchwyciła spojrzenie męża. Wyglądał na zdezorientowanego, ale jego oczy zdradzały determinację.
— Mamo, dość, — powiedział cicho. — Rozmawialiśmy z Dashą. I wiem o twoich planach dotyczących letniskowej.
Ludmiła Petrowna na moment zamarła, potem sztucznie się zaśmiała.
— Jakie plany? O czym mówisz?
— Słyszałam waszą rozmowę, — powiedziała Dasha wyraźnie. — I nagrałam ją.
Teściowa gwałtownie zwróciła się do niej.
— Podsluchiwałaś? Co za ohyda! — ruszyła na nią, ale Max stanął między nimi.
— Dość, mamo. Nie sprzedamy letniskowej. I nie zamierzamy się rozwodzić.
Oblicze Ludmiły Petrownej wykrzywiło się. Nagle zmieniła taktykę.
— Synku, — jej głos stał się słodki, — zrozum, myślałam tylko o twoim dobru. Ona ci nie pasuje! Spójrz na nią — ani rodziny, ani pozycji…
— Mamo! — Max po raz pierwszy od lat podniósł głos. — To moja żona. I jeśli jeszcze raz…
— Co? Jeszcze raz co? — teściowa nagle zaczęła płakać. — Oto jak! Teraz ukochana matka jest wrogiem? Po wszystkim, co dla ciebie uczyniłam? Ratowałam cię od głodu, kiedy ojciec pił!
Igor, który milczał do tej pory, nagle przerwał:
— Dobra, Max, matka jest zmartwiona. Przeproś ją.
Dasha obserwowała tę scenę z zimnym spokojem. Widziałą, jak Max wahał się pod ich emocjonalnym naciskiem.
— Już dość, — powiedziała stanowczo. — Ludmiła Petrowna, przyjechałaś do mojego domu i obrażasz mnie. Wyjdź. Natychmiast.
Teściowa przeniosła wzrok na syna, czekając na jego reakcję. Ale Max milczał.
— Słyszysz, jak ona ze mną rozmawia? — zaczęła szlochać.
— Słyszę, — cicho odpowiedział Max. — I proszę was, żebyście wyszły. Obie.
Oblicze Ludmiły Petrownej przybrało purpurowy kolor.
— Tak! Cóż! Ale pamiętaj, Max, — błagała, wskazując drżącym palcem na niego, — dopóki żyję, jeszcze mi za to odpowiesz! I jeszcze za dom!
Gwałtownie się obróciła i wyszła, trzaskając drzwiami. Igor rzucił na nich złością i poszedł za nią.
W mieszkaniu zapanowała cisza. Max opadł na kanapę, drżącymi rękami. Dasha usiadła obok.
— Dziękuję, — powiedziała cicho.
Popatrzył na nią mokrymi oczami.
— Przepraszam cię… za te wszystkie lata…
Dasha przytuliła go. Na zewnątrz deszcz się nasilił, stukając o okno, jakby próbując wybić ostatnie słowo w trudnej rozmowie.
Jednak oboje wiedzieli — to tylko początek wojny. Prawdziwa walka była jeszcze przed nimi.
Minęły trzy dni od wizyty Ludmiły Petrownej. Dasha sprawdzała pocztę, gdy zauważyła dziwną wiadomość od sąsiadki:
„Dash, czy wiesz, że twój teren jest na sprzedaż? Ogłoszenie wisi na płocie…”
Lodowa fala przejechała jej po plecach. Natychmiast zadzwoniła do Maxa.
— Wystawiałeś działkę na sprzedaż?
— Co? Nie, oczywiście! — brzmiał szczerze zaskoczony.
— W takim razie jedź tam teraz. Nasz płot ozdobiony jest ogłoszeniem o sprzedaży.
Godzinę później rozległ się telefon. Max mówił stłumionym głosem:
— To mama. Ona… przylepiła ogłoszenie. „Pilna sprzedaż, spór o spadek”.
Dasha ścisnęła telefon.
— Zrób zdjęcie i zerwij je. Wzywam prawnika.
Wieczorem w ich mieszkaniu pojawił się adwokat Siergiej, dawny przyjaciel rodziny Dashi. Uważnie przestudiował zdjęcia i dokumenty na temat domu.
— Technicznie nie mogą nic zrobić, — orzekł. — Dom jest na was dwoje. Ale… — zrobił przerwę, — przygotujcie się na brudne triki.
Jakby potwierdzeniem jego słów, tego samego wieczoru w rodzinnej czacie wybuchła burza wiadomości od krewnych Maxa:
„Jak mogłeś wyrzucić matkę na ulicę!”
„Dasha doprowadzi cię do ruiny!”
„Wstyd dla rodziny!”
Max milcząc wyszedł z czatu. Jego telefon natychmiast zadzwonił — dzwonił wujek, były sędzia.
— Nie odbieraj, — ostrzegła Dasha.
Jednak Max już odpowiadał:
— Wujku Witia, ja…
— Chłopcze, całkiem straciłeś sumienie? — ryknął chrapliwy głos w słuchawce. — Matka w łzach, rodzina w szoku! Natychmiast przeproś i przywróć wszystko do normy!
Max zbledł, ale twardo odpowiedział:
— Wujku, nie znasz całej sytuacji.
— Wiem, że syn powinien być matce wdzięczny! — wykrzyczał wujek i odłożył słuchawkę.
Dasha objęła męża za ramiona. Drżał.
— Oni… przez całe życie tak postępują, — wyszeptał. — Naciskają, wywierają presję, zmuszają…
Nagłe wibracje telefonu Dashi. Nieznany numer. Podniosła słuchawkę.
— Halo?
— To Katja, — rozległ się słodki głos. — Słuchaj, Dash, może już dość wojny? Spotkajmy się, porozmawiajmy jak kobiety.
Dasha zamarła.
— Katja, po tym jak nazwałaś wazon mojej matki „rupieciem”?
— O, co znowu jak mała! — zaśmiała się Katja. — Dobrze, Max i tak będzie żałował. A tak w ogóle, — jej głos stał się jadowity — mówił ci, że pożyczył od Igora pieniądze w zeszłym roku? Z odsetkami? Taki dług uzna sąd…
Dasha szybko odłożyła słuchawkę. Max patrzył na nią wielkimi oczami.
— Co powiedziała?
— Że jesteś winien Igorowi pieniądze. To prawda?
On opuścił głowę.
— Tak… 50 tysięcy. Ale prawie wszystko oddałem!
— Prawie?
— Zostało 15… Myślałem, że to między braćmi…
Dasha zamknęła oczy. Teraz wszystko stało się jasne. To była pułapka.
— Jutro oddajemy te pieniądze, — powiedziała. — A teraz… — wzięła laptopa — piszemy post w mediach społecznościowych. Z wszystkimi faktami.
Max zdziwiony podniósł brwi.
— Publicznie? Ale to…
— To samobrony, — powiedziała stanowczo Dasha. — W przeciwnym razie pożrą nas żywcem.
Otworzyła edytor i zaczęła pisać: „Drodzy przyjaciele, jesteśmy zmuszeni podzielić się nieprzyjemną historią…”
Max milcząc przyglądał się, jak na ekranie tworzy się prawdziwa, ale straszna historia manipulacji i zdrady. Kiedy skończyła, powiedział cicho:
— Naciśnij „opublikuj”.
W nocy telefon dzwonił od powiadomień. Post zdobył setki udostępnień. Wiadomości przyszły od przyjaciół, współpracowników, nawet dalekich krewnych:
„Nie wierzyliśmy, że Ludmiła może to zrobić…”
„Igor jest mi dłużny z uniwersytetu, oszust!”
„Trzymajcie się, jesteśmy z wami!”
Lecz o 3:23 przyszła wiadomość od Ludmiły Petrownej:
„Będziecie tego żałować. Naprawdę będziecie żałować.”
Dasha wyłączyła telefon. Jutro będzie nowy dzień. I nowa walka.
Poranek rozpoczął się od telefonu od policjanta. Głos po drugiej stronie brzmiał oficjalnie i sucho:
— Pani Sokołowa, wpłynęła skarga o naruszeniu porządku publicznego. Hałas w nocy, obrażanie starszych ludzi. Czy wie pani o tym coś?
Dasha ścisnęła telefon:
— To kłamstwo. Jesteśmy w mieście, a nasi „starsi krewni” w tej chwili nielegalnie zajmują naszą działkę.
— Tak więc potwierdza pani istnienie konfliktu? — policjant wydawał się zainteresowany.
— Potwierdzam, ale zupełnie z innej perspektywy. Mam nagrania dźwiękowe i zrzuty ekranowe z groźbami.
Po rozmowie Dasha obudziła Maxa. Milczeniem zjedli śniadanie, oboje rozumiejąc — dzisiaj muszą jechać na działkę.
Droga zajęła dwie godziny. Kiedy się przyjechali, czekała na nich niemiła niespodzianka — na furtce wisiał nowy zamek.
— Co to ma być… — Max pociągnął za furtkę.
Z domu wyszła Ludmiła Petrowna w szlafroku, z kubkiem w rękach:
— O, przyjechali nowi właściciele! — zawołała z fałszywą radością. — Tylko pech, bo jesteśmy tutaj teraz zameldowani. Tak więc to nasz dom.
Dasha poczuła, jak w jej rękach zamarzają palce. Max zbledł:
— Jak zameldowani? To niemożliwe!
— Wszystko zgodnie z prawem, synku! — uśmiechnęła się z satysfakcją teściowa. — Mamy umowę najmu. Poświadczoną przez notariusza.
Za jej plecami pojawił się Igor z paczką dokumentów:
— Spójrz, zobacz sam. Sam podpisałeś, braciszku, rok temu. Nie czytając, jak zawsze.
Max chwycił dokumenty. Dasha zaglądała przez ramię — wśród papierów rzeczywiście był kontrakt z podpisami.
— To fałszerstwo! — Max trząsł się od gniewu. — Nigdy…
— Udowodnij, — wyszczerzył zęby Igor.
Dasha nagle przypomniała sobie:
— Siergiej! Nasz prawnik! — natychmiast zadzwoniła.
Gdy adwokat analizował sytuację przez telefon, Ludmiła Petrowna nadal stała w drzwiach z triumfującym wyrazem twarzy.
— No co, mądrzy? Kto teraz ma rację?
Odpowiedź nadeszła niespodziewanie. Z samochodu wysiadł sąsiad działkowicz, Nikołaj Iwanowicz, były prawnik na emeryturze:
— Ludmiła Petrowna, a wiesz, że fałszowanie dokumentów to przestępstwo? Szczególnie z notarialnym potwierdzeniem.
Teściowa na moment się zasmuciła, ale szybko wzięła się w garść:
— Jakie fałszerstwo? Wszystko zgodnie z prawem!
— W takim razie pokaż oryginał umowy, — spokojnie powiedział Nikołaj Iwanowicz. — I poświadczenie notarialne.
Igor nerwowo przemieszczał się z nogi na nogę. Ludmiła Petrowna nagle zmieniła wyraz twarzy:
— A idźcie wszyscy do diabła! Niczego i tak nie udowodnicie!
Zatrzasnęła drzwi. Lecz po chwili drzwi otworzyły się znów — na progu stała blada Katja z walizką:
— Nie… nie chcę mieć z tym nic wspólnego, — mruknęła i szybkim krokiem ruszyła ku furtce.
Dasha spojrzała na Maxa. W tym momencie zadzwonił telefon — Siergiej znalazł rozwiązanie:
— Ta umowa jest nieważna. Po pierwsze, potrzebne były wasze podpisy, Dash. Po drugie, oni nie mają oryginału z pieczęcią notarialną. To ewidentne fałszerstwo.
Max pewnością podszedł do drzwi:
— Mamo, otwórz. To nasz dom. Albo wzywamy policję teraz.
Cisza. Potem zamek się przekręcił. Ludmiła Petrowna wyszła z rzeczami, jej twarz była wykrzywiona złością:
— Będziesz tego żałować, synku. Krew na krwi — to zła wróżba.
Igor rzucił klucze na ziemię:
— Zabrać swoją ruinę!
Kiedy ich samochód zniknął za zakrętem, Dasha głęboko wzięła oddech. Wygrały tę rundę. Ale w powietrzu wisiał niewyjaśniony problem:
— Max… co ona miała na myśli, mówiąc „krew na krwi”?
On milcząco pokiwał głową, wpatrując się w znikający widok. W jego oczach można było dostrzec zrozumienie — to jeszcze nie koniec.
Minęły dwa tygodnie od momentu, kiedy Ludmiła Petrowna i Igor opuścili letniskową. Wydawało się, że wszystko się uspokoiło. Dasha i Max zaczęli porządkować dom: wymienili zamki, zainstalowali kamery, zamówili nowe dokumenty własności.
Jednak pewnego wieczoru, gdy siedzieli na werandzie i pili herbatę, rozległ się dzwonek do furtki.
— Kto by to mógł być? — zmarszczyła brwi Dasha, patrząc na ekran kamery.
Na monitorze widać było starszą kobietę w skromnej sukience, z torbą w rękach. Nieznajoma.
Max wyszedł, by przywitać. Dasha obserwowała przez okno, jak rozmawia z kobietą, potem nagle blednie i szybko wraca.
— To… ciocia Szura, — powiedział, jąkając się. — Siostra mamy. Z Woronież.
— I co jej potrzeba?
— Przyniosła list… od mamy.
Dasha poczuła chłód na plecach.
Ciocia Szura weszła do domu, nieśmiało rozglądając się.
— Nie chcę kłopotów, — natychmiast powiedziała. — Po prostu przekazuję.
Wyciągnęła z torby kopertę i podała Maxowi.
Otworzył ją drżącymi rękami. W środku było jedno zdanie napisane krzywym pismem:
„Jeśli nie oddacie połowy działki dobrowolnie, złożę pozew o alimenty. Zgodnie z prawem jesteś zobowiązany utrzymywać matkę. A suma będzie taka, że będziesz musiał sprzedać.”
Dasha wstała nagle.
— To szantaż!
Ciocia Szura opuściła wzrok.
— Powiedziała, że to ostatnia szansa…
Max zgniótł list.
— Już dość. DOŚĆ! — uderzył pięścią w stół, powodując dźwięk rozbitej ceramiki. — Nie pozwolę jej już więcej zrujnować naszego życia!
Ciocia Szura drgnęła.
— Była taką, — wyszeptała. — Zawsze od dzieciństwa. Jeśli coś nie jest według niej — od razu do rękoczynów.
— Dlaczego wcześniej milczałaś? — zapytała Dasha.
— Bałam się…
Max nagle podniósł głowę.
— A teraz?
Ciocia Szura powoli wyjęła z torby starą zeszyt.
— Bo mam to.
Otworzyła zeszyt na zakładce. Były tam zapiski — daty, kwoty, imiona.
— To… mamine „schematy”. Jak zdobyła dom od siostry. Jak wygoniła babcię z mieszkania. Wszystko jest spisane.
Dasha i Max spojrzeli na siebie.
— Jesteś gotowa zeznawać? — zapytał.
Ciocia Szura skinęła głową.
— Dość strachu.
Minął miesiąc.
Proces sądowy trwał krótko. Ludmiła Petrowna nigdy nie pojawiła się na rozprawach — „ze względu na stan zdrowia”. Ale ciocia Szura, sąsiedzi, współpracownicy Maxa — wszyscy potwierdzili manipulacje i groźby.
Pozew o alimenty został oddalony. Co więcej — sąd zakazał Ludmiły Petrownej zbliżania się do ich domu.
Kiedy wyszli z budynku sądu, świeciło jaskrawe słońce.
— Czy to koniec? — zapytała Dasha.
Max wziął ją za rękę.
— Nie. To początek.
Odeszli ulicą, nie oglądając się.
A w kieszeni Dashi leżał klucz do ich domu — teraz na zawsze.
Epilog.
Rok później działka miała nową tabliczkę: „Teren chroniony. Wstęp wzbroniony wszelkim obcym”.
A w mediach społecznościowych Ludmiła Petrowna wciąż pisała gniewne posty o niewdzięcznych dzieciach.
Jednak teraz pod nimi były tylko trzy komentarze.
I wszystkie trzy — od krewnych, którzy w końcu przestali się bać.